งานศพ

20170618 วันนี้ไปงานศพของน้องที่สนิทคนหนึ่งมา

รู้จักกันตั้งแต่น้องเรียนจบ มาทำงานร่วมกัน ตั้งแต่งานแรกของชีวิตเขา

สามปี เราก็แยกทางกัน

น้องเลือกไปใช้ชีวิตในการเรียนต่อต่างประเทศ และ ทำงานใหม่ ๆ ที่เป็นประสบการณ์ชีวิต

ป่วยเมื่ออยู่ที่ต่างประเทศ โรคนั้นมันร้ายนัก ต้องกลับมารักษษตัวที่บ้านเรา เพราะต้องมีคนดูแล

กลับมาเดือนพค.​และ จนมาวันนี้ ๑๖ มิ.ย.​น้องก็จากไป …. ปีกว่า ๆ กับการต่อสู้กับโรค

ยังดีที่เรายังไม่ได้มีโอกาสพบเจอกันสามสี่ครั้ง ในวาระต่างๆ

ไม่เคยได้รับรู้เลยว่าจะมีความหวาดเกรง หรือกลัวว่าความตายจะมาพรากเธอไป…

ความใจเด็ด และ เข้มแข็งทำให้โรคมันมาเอาชนะเธอไม่ได้ง่าย ๆ กูตายมึงก็ตาย นั่นคือสิ่งที่คนเป็นโรคนี้พึงสะกดโรคมันไว้

ความโศกเศร้าของการมางานศพที่ผู้ตายอายุน้อย น้อยกว่าผู้มางานทั้งหลาย

คนแก่นั่งในงานเพื่อสวดศพให้หนุ่มสาว มันช่างหดหู่

น่าเห็นใจ และ ให้กำลังใจกับผู้ที่ยังอยู่ ครอบครัว ที่ต้องสูญเสีย

สิ่งที่สอนเราอย่างมากคือ ชีวิตนั้น ไม่มีอะไรแน่นอน

กินดี อยู่ดี ก็ตายได้

กินคลีน ปลอดสาร ก็ตาย

โกรธกันไป เมื่อเขาตาย ก็รู้สึกผิด ไม่ทันขอโทษ

ชีวิตเรามันสั้นนัก ผมยังคิดว่า ถ้าเขารู้ว่าให้ชีวิตคนนึงมาแค่นี้ จะให้มาทำไม ให้ชีวิตที่กำลังจะเติบโต จะเป็นความหวังของทุกคน ต้องมาจบสิ้น

บางครั้งความไม่แน่นอนของชีวิตนั้น มันสอนเราอย่างมากมาย

ผู้จากไป ก็จะไปรอเราในปรโลก…​คนที่เหลือ ก็ต่อสู้ดิ้นรนกันต่อไป บางทีถึงขั้นกระเสือกกระสน

ถ้าเรารู้ว่า เราจะเหลือเวลาอีหแค่หนึ่งปี…..​เราจะทำอะไร…​?

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s