Manager Talk 20140305

สวัสดีครับ
Manager Talk ใกล้ ๆ ปัจฉิมกาล แวะมาเวียนพบเจอกันอีกครั้ง แรงบันดาลใจก็มาจากเรื่องที่พบเห็นทั่วไปและ อยากเอามาแบ่งปันกันให้ทุกคนลองมองดูรอบๆ ตัวบ้างตามเคย
ผมเฝ้ามองการทำงานของบริษัทก่อสร้างตึกสองหลังของอรม.อร. ทหารเรือหน้าบริษัทเรามาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่มีการล้อมรั้วสังกะสี แบ่งเขตแดน ตอกเสาเข็ม ขุดดินทำฐานราก ทำเสาเทคาน ขึ้นชั้นสอง จนถึงหลังคา ฯลฯ

สิ่งที่ผมเห็นตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ คือ จำนวนคนงานที่คงที่แทบจะไม่เปลี่ยนแปลง เขาใช้รถหกล้อบรรทุกคนเหล่านี้ เข้าและ ออกจากไซต์งานไปยังที่พักด้านในป่า ผ่านสระว่ายน้ำเข้าไป เช้า พักเที่ยง และ เย็น คนงานนั้นจะเป็นชาติไหน ไม่รู้ แต่ปนกันไปทั้งชายหญิง หัวหน้างานแทบไม่เห็นตัว ทั้งเช้าและเย็นที่ผ่านไป (ไม่ค่อยได้แว่บงานออกไปเลยไม่รู้ว่าระหว่างวันมีไหม) มีการจัดพื้นที่สโตร์ กองเก็บของ และ พื้นที่ทำงานอย่างเป็นระเบียบ หมายถึง รถส่งของ และ คนงานสามารถทำงานไปพร้อม ๆ กันได้ ไม่มีใครต้องหยุด “รอ” อะไร
อีกอย่างที่เห็นคือ ใช้ “เครน” ปฏิบัติงานคันเดียว สีแดง ๆ ยี่ห้อแปลก ๆ วิ่งไปมาระหว่างสองตึก บางครั้งก็หายไป ถ้าอยู่ในช่วงบ่มปูน และ กลับมาเป็นบางครั้ง (ด้วยขนาดและจำนวนการใช้ จะประหยัดได้มาก)
งานล่วงเวลาน้อยมาก แทบไม่เห็น (หมายถึงงานกลางคืน) ยกเว้นเทปูนต่อเนื่อง
งานขึ้นแบบ ค้ำยัน ทำได้ไวมาก ๆ แม้จะไม่ค่อยเห็นตัวคนงานเลยก็ตาม
อุปกรณ์ PPE ไม่ต้องพูดถึง แทบไม่เห็น การขึ้นโรยหลังคาเมื่อวาน คนเดินกันเป็นกายกรรม ไปมา เพื่อส่งสัญญาณเครน (ว.สื่อสารคงไม่มีเช่นเคย) เหมือนจะไม่กลัวตกลงมาจากความสูงนั้น
ผมเดาต่อว่า จนท.ความปลอดภัยก็น่าจะไม่มี QC Inspector จะมีไหมก็ไม่รู้ แต่คงมีนายช่างสัก”คนเดียว” ที่ดูแลงาน และ ประสานงานกับผู้ตรวจงานของทหารเรือ..
เห็นสิ่งที่กองเก็บไว้ ตอนนี้ อิฐมวลเบามาแล้ว มารอที่จะเริ่มงานก่อผนังแล้ว หลังรื้อนั่งร้านลง (งานต่อไปมารอแล้ว)
ฯลฯ

ถ้าความสมบูรณ์แบบของเงินและอุปกรณ์เครื่องมือ คือ ตัวขับเคลื่อนงาน คงไม่ใช่งานนั้นแน่ ๆ
ถ้าความเลิศเลอของพนักงานหัวหน้างาน และ ออฟฟิศ สตาฟ เงินเดือนแพง ๆ ซอยกันเป็นหลายหลายหน้าที่ ทำให้งานไปด้แบบนั้น งานนั้นคงไม่ใช่
ถ้าคนงานที่เงินค่าแรงแพง สวัสดิการดี ทำให้งานไปได้ดี ก็คงไม่ใช่อีก
งั้นหรือว่าเพราะความปลอดภัยที่หนึ่ง ทำให้งานไปได้เร็วแบบนั้นและมีระเบียบ ?

หลายปีมานี่เราอาจจะลืม ๆ กันไปแล้วว่าเราเคยมี “งานวางแผน”
การวางแผน ที่หลายคนบอกว่าเป็นงานจินตนาการ เพ้อเจ้อ นั่งเทียน และ ห้องแอร์ไม่ตากแดด
งานวางแผนที่ใคร ๆ ก็บอกว่าวางมาทำห่าอะไร ทำจริงก็ไม่ได้ ฯลฯ

ในงานที่ซับซ้อนหลาย ๆ อย่าง ที่ประกอบไปด้วยคนมากกว่าสองคนขึ้นไป “การวางแผน” สำคัญมากครับ
ฝรั่ง(ดี ๆ ผู้เป็นคนรวบรวมความรู้มากมายไว้ด้วยกัน ไม่ใช่แบบที่เราคุ้นเคย) ถึงกับบอกว่า เราควรใช้เวลา 60 เปอร์เซ็นต์ไปกับการวางแผน เพื่อที่จะมั่นในว่าเวลาอีก 40 % ที่เหลือ มันจะเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้
ไอน์สไตน์เคยพูดว่า ถ้าเขาต้องมีเวลาในการทำอะไรสักชั่วโมงนึง เขาจะนั่งคิดว่าจะทำอะไรอย่างไรสัก 55 นาที และ จะลงมือทำสิ่งที่ดีที่สุดใน 5 นาทีสุดท้ายที่เหลือ !!!

การวางแผนที่ดี จะเป็นตัวกำหนดว่า ใคร ต้องทำ “อะไร” “อย่างไร” “เมื่อไหร่” “อย่างไร(ผลลัพธ์ที่ต้องการ)” และ “กับใคร” เพื่อให้ทุกคนทำงานต่าง ๆ อยู่บน “แผน” เดียวกัน
แผนที่ดี ๆ นั้น งานจะลื่นไหลไปเหมือนไม่ต้องมีใครไปทำอะไรกับมันเลย (คือทำ 40 % ที่เหลืออย่างลื่นไหลและรู้งานกันเอง) โดยได้ประสิทธิผลสูงสุด
ขณะที่แผนห่วย ๆ หรือ ไม่มีแผน ก็จะเป็นมวยวัดไปเรื่อย ๆ เอาโน่น ลืมนี่ จะเอานี่ ติดไอ้โน่น ของยังไม่มา ที่มาก็ไม่ถูก ที่ถูกยังใส่ไม่ได้ จะใส่ไม่มีเครื่องมือ เครื่องมือจะใช้ก็ขาดเอกสาร ฯลฯ (คุ้นๆ ไหม แต่ผมว่าที่งานทำตึกนั่นไม่ใช่แบบนี้)
หลายคนประเมินว่าความอุตสาหะคือการวิ่ง “แก้ปัญหา” ใครแก้มาก แก้เร็ว คนนั้นฝีมือ จนลืมมองไปว่า “ปัญหา”นั้นจริง ๆ ได้ถูกแก้หรือยัง ?
อุปมาดั่งผู้เชี่ยวชาญการเด็ดหางถั่งงอกอย่างหาตัวจับยาก ไม่ว่าจะมาแบบเรียงหัว เรียงหาง หรือ เรียงมั่ว ๆ เขาจะทำการเด็ดมันได้ เร็วบ้างช้าบ้าง แต่ใคร ๆ ก็นับว่าเขาเป็นยอดฝีมือ กับอีกคนที่ลงมือสังเกตว่าทำไมถั่วงอกมันมาคละกันหัวหาง ทำไมไม่ไปทางเดียวกัน แล้วก็ไปแก้ไขมัน เพราะมันอยู่ที่การเก็บและ เทลงตะกร้า ไปวางแผนการขนส่งการเทสินค้า และ ออกแบบเครื่องเด็ดหางถั่วงอกสำเร็จรูปที่ทำงานได้เร็วกว่าเซียนเด็ดเป็นสิบเท่า…..ต่างกันมากมาย ลดปัญหา ใช้เงินน้อยลง และ แน่นอน มีกำไรมากขึ้น…เซียนเด็ดหางถั่วงอกนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป…

ผมเคยทำงานกับ ผจก.โครงการหลายคนที่วิ่งวุ่นเป็นลิงแก้แหในงานของเขา อันนั้นก็ไม่ดี อันนี้ไม่ใช่ งานช้า เงินบาน งานไม่ออก ฯลฯ หลายคนที่ผมเห็นสิ่งที่เหมือนกันคือ เขาไม่มีทักษะ”การวางแผน”เลยครับ ไม่ใช่แค่วางนะ จะเอาไปใช้ยังไม่เป็น น่าเวทนามาก สำหรับเขาก็น่าเวทนาแล้ว ทีมงานที่ต้องทำงานกับเขาด้วยนั้นยิ่งน่าเวทนากว่า ขาดการเรียนรู้ และ พัฒนา ขาดโอกาสที่จะได้เห็นวิธีคิด หรือ ตรรกะการวางแผนงานดี ๆ ที่จะนำไปใช้ในชีวิตทำงานภายภาคหน้าได้ น่าสงสารมาก ๆ
กลับกัน ผจก.โครงการบางคนมุ่งไปกับการวางแผน และ นำพาทีมทั้งทีมไปบนแผนนั้นด้วยกันอย่างประสบความสำเร็จ พวกนี้มีจุดจบสองอย่างครับ หนึ่ง ไม่เป็นที่ต้องการขององค์กร เพราะ มองแล้วเหมือนไม่ทำอะไร นั่งเฉย ๆ (แต่ความจริงการนั่งเฉย ๆ นั้นคือ การกำลังประเมินงานว่าทำตามแผนที่วางไว้หรือไม่อะไรต้องเสริม อะไรต้องลด ก่อน “ปัญหา”จะเกิดขึ้น) อาจจะโดนโยกย้าย หรือ ไม่ก็โดนดองไม่เจริญปรู้ดปร๊าดแบบคนที่นำพาให้งานเจ๊ง แต่พรีเซ็นต์ว่าจากเจ๊งมากตัวเองทำให้เจ๊งน้อย (?) สอง องค์กรอื่นนำพาตัวไปอยู่ด้วย เพราะชื่นชมการมองเห็นปัญหาตั้งแต่มันยังไม่เกิด เหมือนญาณทิพย์ และ มีวิธีป้องกันมัน หากจะเกิดก็จากร้ายกลายเป็นเบาลง และ ไม่มีทางเกิดซ้ำอีกแน่นอน …. นั่นแหละ มูลค่าในตัวคุณ

หลายปีแล้วครับ ที่สมองของเรารอยหยักตื้นลง เพราะการ”คิด”ที่น้อยลงไปทุกที สะบัดเนื้อสะบัดตัวให้เข้าที่ เราต้องออกเดินทางกันแล้ว…..อย่าลืมเอา”กึ๋น”เราไปด้วยล่ะ

ขอให้ทุกคนโชคดีครับ

บุญรักษา
IMG_7561
IMG_4657

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s