เรื่องเล่าร้านลาบ..

2012.04.20 กินอาหารอีสานสามวันติด…

สงสัยชีพจรลงอีสานมาก ๆ กลับมาเที่ยวนี้ฟาดอาหารอีสานสามวันรวด วันแรกคือร้านลาบยโสธร ที่เด็กเสริฟเป็นใบ้ ไม่ได้พูดอะไรกัน เข้าไปกิน พี่ทหารหวดรีเจนซี่กันอยู่ มองกันแบบหัวจรดเท้า สะกิดเพื่อนหันมามองอีก ไม่รู้พี่เค้ามองหา….พระแสงบิดาฟ้าฟื้นอะไร แถวนี้เป็นกันมาก ประมาณจะมองให้รู้จักกันให้ได้ เพื่อไหว้ทักทายกัน ถ้าตอนหลังไหว้เค้าเลยก็จบ…ไม่รู้ชาติที่แล้วเป็นศาลพระภูมิหรือเปล่า ชอบให้คนไหว้

วันต่อมารอบดึก หลงไปลาบอุบลเขมราฐข้าง ๆ บ้าน แต่ปรากฏว่าเจ๊งไปแล้ว กลายเป็นลาบเจ๊ไก่แะไรสักอย่าง อาหารแสบตูดมาก ๆ เมื่อวานว่าจะไปกินข้าวต้มปลาสัตหีบ ดันปิด ดวงเลยถึงฆาตต้องไปลาบปราจีนฯข้าง ๆร้านลาบยโสธร ใกล้แบบกำแพงเดียวกัน เดินเข้าผิดเป็นอันเสร็จ เพราะลักษณะแล้วไม่ถูกกันอย่างแรง….

แต่ตั้งใจจะไปกินร้านนี้ เพราะวันนั้นเดินเข้าแล้วออกเพราะรู้ว่าเข้าผิด วันนี้เลยมาไถ่บาป… อาหารแปลกดี สั่งเนื้อย่างคลุกฝุ่น ลาบเนื้อ และ ตับแอนด์ลิ้นย่างมากิน พร้อมลีโอของเราสองขวด … อาหารรสชาติแปลกดี ไม่เหมือนรสแสบตูดลาบอุบล ทหารก็ไม่มีมีแต่คนมานั่นรอรถทัวร์กลับบ้าน หรือว่าเพราะวันเสาร์ไม่รู้

ทีเด็ดคือพอแม่ค้าว่างแล้วสักสองทุ่มกว่า แกก็มานั่นโทรศัพท์ พร้อมกับดูลูกผู้ชายไม้ตะพดไปด้วย เสียงก็เริ่มดังขึ้น ๆ ตามเลเวลของการสนทนาจาดังมาก ประมาณด่ากัน มึงกูดุเดือด ตอนแรกไม่กล้าหันไปมอง เพราะนึกว่าเจ๊คลั่งด่ากับใคร สุดท้ายพอเห็นว่าแกคุยโทรศัพท์ก็พอเริ่มจับใจความได้ว่า แกคุยกับลูกสาวแกที่กรุง่เทพ ข้อความคือตัดพ้อ ที่ว่าวันหยุดไม่เคยกลับมาช่วยงานขายของบ้าง แกเหนื่อยมากแล้ว ทุกอย่างแกใช้คำพูดแบบฮาร์ดคอร์ตลอด จับใจความได้แว่ว ๆ ว่าทางโน้นบอกว่ายุ่งเรียน เดินทางไม่สะดวก และ ประมาณว่าก็เคยกลับมาแล้ว..ฯลฯ ถิดเทปการสนทนาได้ดังนี้ (ทั้งหมดไม่ได้เจือก แต่มันเป็นความน่าเศร้าของแม่คนหนึ่งที่คงจะผิดหวังลูก และ น่าเศร้าที่ลูกเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าสงสารแม่เลย)

“มึงทำห่ารัยอยู่ ไม่เคยคิดจะกลับมาบ้าง มึงรู้ไม๊กูเหนื่อยแค่ไหน กว่าจะเลี้ยงมึงมาได้ขนาดนี้ มึงไม่ต้องมาพูด มึงบอกมากี่ครั้งแล้วแบบนี้…”

“ไหน ไหน มึงเคยมาช่วยอะไร มากันทีก็พาเพื่อยมา นอนกันเต็มบ้านกูต้องหาให้แดก แล้วก็ไปเที่ยวกันทั้งวัน เคยช่วยกูตอนไหน”

“มึงไม่ต้องพูดเลยว่าเดินทางลำบาก มึงจะนั่งทำไมนักไอ้แท้กซี่น่ะ ไม่ต้องพูดด กูรู้กูเคยอยู่ กรุงเทพกูอยู่มาก่อนมึง เงินมึงเยอะนักเหรอ นั่งแต่แท็กซี่”

“เออ เรียน เรียน อะไร ๆ ก็เรียน เก็บไว้ให้กูดูด้วยนะไอ้ค่าเรียนอะไรของมึงน่ะ มีแต่ใช้เงิน เงิน ไม่เห็นมีเรื่องจะหาเงิน จ่ายอะไรนักหนา ไม่จบซะที เรียนแม่งทุกเดือนไม่มีวันหยุด เมื่อก่อนกูเห็นมีผลการเรียนมาให้ดูบ้าง เดี๋ยวนี้ไม่เห็นมี… มึงจะเรียนไปอีกนานไหม”

ทั้งหมดใช้เวลาประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงลูกค้ารถทัวร์คิดตังค์ไปเงียบ ๆ เจ๊ด่ในโทาศัพท์ว่า “มึงอย่าเพิ่งวาง กูคิดเงินก่อน กูจะคุยต่อ” แล้วเจ็ก็เอาโทรศัพท์หย่อนลงผ้ากันเปื้อนไป พวกพี่ำวกนั้นหน้าเจื่อน ๆ แล้วเดินตัวลีบ ๆ ไป พอเจ๊คว้ามาพูดต่อ ลูกคงวางไปแล้ว เจ๊สบถทีนึง แต่ไม่ได้จิกต่อ เลิกแล้วต่อกัน หน้าตาเจ๊เครียดมาก ลูกหนอลูก จะรู้ไม๊ว่าแม่(น่าจะไม่มีพ่อ) จะลำบากขนาดไหน ใช้แต่เงินๆๆๆ ซึ่งยังหาเองไม่ได้ กรรมเวร….

ก่อนจากพูดกับเจ๊นิดนึง ว่าวันหลังจะมาใหม่ (ถ้าเจ๊ไม่องค์ลงแบบนี้อีก) เจ๊ยิ้มแห้ง ๆ ให้ แล้วกล่าว “ขอบใจจ้า” เป็นคำที่เศร้ามากคำหนึ่งที่ได้ยิน….

จบ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s