Manager Talk 20120115

สวัสดีครับเพื่อนพนักงานทุกคน

เมื่อวานเป็นวันเด็ก พนักงานหลายคนคงจะได้มีโอกาสอยู่ร่วมกับครอบครัว พ่อแม่ลูก เพื่อให้ความสำคัญกับเด็กวันนี้ที่จะกลายเป็นเยาวชนในภายภาคหน้า จากนั้นก็จะกลายเป็นผู้ใหญที่ทำมาหากินจ่ายภาษีให้ประเทศเพื่อมาเลี้ยงดูคนชราอย่างผมและเรา(บางคน) หลายคนก็ยังคงมาทำงานปรกติ ลูกเต้าโทรตามกันกระจองอแง ต้องขอขอบคุณการเสียสละนะครับ สงสัยถ้าปีหน้ามาถึงเราอาจจะต้องพิจาณาเปิดโรงงานให้ครอบครัวเข้ามาเยี่ยมชม แบบในหนัง รถไฟฟ้ามาหานะเธอ น่ะครับ จริง ๆก็มีความคิดเรื่องนี้นะครับแต่ด้วยความไม่เหมาะสม โครงการนี้เลยพับไป ลูก ๆ เห็นพ่อแม่เป็นฮีโร่ในใจเสมอ การที่ได้มาเห็นที่ทำงานของพ่อแม่อาจจะทำให้ปลูกฝังเรื่องดี ๆ สิ่งที่พ่อแม่ทำเพื่อเขาให้เขารู้สึกห่วงใยและอยากดูแลมากขึ้นน่ะครับ อดีตเมื่อหลายปีแล้ว ผมเคยอนุญาติให้หัวหน้างานพาลูกๆ ที่เรียนระดับวิชาชีพมาฝึกงานที่บริษํทได้ หนึ่งคือ ช่วยเรื่องการหาที่ฝึกงานแต่อีกเรื่องหนึ่งคือผลพลอยได้ที่เราจะให้ลูกของเขามาเห็นงานจริงว่าที่พ่อแม่ต้องลำบากทำงานมาก ๆ นั้น ทำอย่างไร เหนื่อยแค่ไหนกว่าจะหาเงินส่งเสียลูกเรียนได้โตเท่านี้ หลาย ๆ คู่ยังพูดคุยกับผมอยู่ทุกวันนี้ด้วยความรู้สึกขอบคุณที่ลูกวัยรุ่นที่เคยเกเร ติดยา กลับเป็นคนละคน อยากทำงานช่วยพ่อ ไม่อยากให้พ่อลำบาก เหนื่อย ฯลฯ ก็นับว่าเป็นจุดเล็ก ๆ ที่เราทำให้เขาได้น่ะครับ เด็ก ๆ เรียนรู้จากสิ่งที่เห็น ไม่ว่าจะพูดปากเปียกปากแฉะอย่างไร ถ้าตัวอย่างไม่สำเนาถูกต้อง ก็ไม่ต่างจากแม่ปูลูกปูน่ะครับ

วันเด็กทั้งทีขอพูดเรื่องเด็ก ๆ บ้าง ตอนที่ผมยังเด็กผมจะดีใจมากถ้าพ่อพาผมไปที่ทำงานด้วย พ่อเป็นข้าราชการตำแหน่งเล็ก ๆ ทำงานรับราชการทั้งชีวิต เมื่อได้ตามไปที่ทำงานเห็นว่าพ่อทำอะไร พ่อมีหัวหน้า มีเพื่อน และ มีลูกน้อง พ่อทำเป็นตัวอย่างให้ผมเห็นว่าการให้ความเคารพต่อบุคคลทุกระดับชั้นเป็นอย่างไร อ่อนน้อม สุภาพ และ แสดงแบบนั้นทั้งต่อหน้าและลับหลัง คนที่พ่อให้ความเคารพนั้นมองแล้วก็เป็นคนน่านับถืออยู่ แต่แค่นั้นดูกันยังไม่ได้ เวลาที่ผ่านไปพ่อได้แสดงให้เห็นว่าความเคารพที่มีให้กันนั้นมันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีอะไรเคลือบแฝง เช่นเดียวกันลูกน้องของพ่อก็คบหากันต่อมาจนตอนนี้หลาย ๆ คนก็จากกันไปอย่างนิรันดรแล้ว สิ่งที่ผมได้จากการเห็นพฤติกรรมของพ่ออีกอย่างก็คือ การพอใจในสิ่งที่มี ขยัน และ ประหยัด ข้าราชการชั้นผู้น้อยที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเงินเดือนไม่พอใช้ แต่พ่อไม่เคยคดโกงใคร ไม่เคยมีนอกในใต้โต๊ะบนโต๊ะ วิ่งเต้นหรือล้อบบี้ ไม่แคยเห็นทั้งชีวิต พ่อไปทำงานทุกวัน ผมแทบจำไม่ได้ว่าเคยเห็นพ่อลาป่วยอยู่บ้านเมื่อไหร่บ้าง แต่ถ้าหยุดงานไปทำสิ่งอื่น ๆของชีวิต ผมว่าผมไม่เคยเห็นเลย ไม่ใช่ว่าไม่มีธุระแต่พ่อจะมีการวางแผนว่าวันหยุดไหน ๆ จะทำอะไรบ้างไว้ล่วงหน้า นอกจากนั้นในช่วงหนึ่งของชีวิตพ่อต้องทำงานพิเศษด้วยการรับจ้างติดตั้งเสาอากาศวิทยุสื่อสารตามจังหวัดต่าง ๆ ทุกคนจะมารวมตัวที่บ้านเย็นวันศุกร์ แม่จะทำกับข้าวให้กิน เพื่อพร้อมออกเดินทางในคืนนั้นไปกับรถบรรทุกเสาอากาศ ไปเช้าเอาที่เป้าหมาย ทำงานเสาร์อาทิตย์และกลับมาถึงบ้านค่ำมืดของวันอาทิตย์ เช้าวันจันทร์ก็ไปทำงานปรกติ ไม่มีครั้งไหนที่ผมเห็นพ่อจะพาลูกน้องหนีงานหลวงไปทำงานตัวเองแบบนิดหน่อยก็ไม่เคย ผมเคยมีโอกาสติดตามไปหลาย ๆที่ประสาเด็ก ๆก็ได้รับประสบการณ์มากมายทั้งงานที่พ่อทำ การอยู่ร่วมกับคนมากมาย(ลูกน้อง และ ชาวบ้านที่มารับจ้างทำงาน) สนุกมาก ๆ ความรู้สึกนั้นทำให้ทุกวันนี้ผมก็ยังคงมีความสุขเสมอเมื่อได้อยู่ร่วมกับคนมากมายที่ทุกคนทำงานร่วมกันอย่างมีความสุข นั่นคือสิ่งที่ผมได้มากจากการติดตามพ่อผม

ถ้าพ่อผมสอนให้ผมรู้จักการใช้ชีวิตกับบุคคลต่างระดับชั้นกัน แม่ผมก็คือคนที่สอนให้ผมใช้ชีวิตกับความสัมพันธ์แบบระนาบเดียวกัน แม่เป็นแม่บ้านไม่ได้ทำงาน จะดูแลครอบครัวมาตลอด แต่ความสัมพันธ์ของแม่กับทุกคนรอบบ้านก็คือการรู้จักกันอีกแบบหนึ่งเป็นความสัมพันธ์แบบสังคมไม่มีการแบ่งฐานะ ความรู้ การศึกษา รวยจน ป้าคนนั้นขายกับข้าว น้าคนนั้นขายหมู คุณลุงคนนั้นเป็นเจ้าหน้าที่การท่าฯใกล้เกษียณ ฯลฯ การทักทาย ให้ความเคารพ นับถือ และ การใช้ชีวิตในสังคมเหล่านั้นผมได้จากแม่มาเต็ม ๆ ต้องคอยเดินไปซื้อกะปิ น้ำปลา มะนาวที่ร้านค้า โดนฝากของกลับมาที่บ้านด้วย บางทีแม่ก็ทำกับข้าวหม้อใหญ่แล้วตักแจกไปสามสี่บ้าน พี่น้องผมหลายคนต้องคอยเข้าเวรว่าวันนี้ใครจะโดนใช้เดินไปแจกแกง หลังจากนั้นก็ต้องไปเอาจานถวยคืน บางทีก็ได้แกงกลับมาอีก วนไปวนมาแบบนี้ เพื่อนบ้านทุกคนรู้ว่าลูกบ้านนี่ทำอะไร เรียนที่ไหน พ่อแม่ผมรู้จากสังคมนี้ด้วยทางหนึ่ง สมัยนั้นอายมาก ๆ ที่ต้องทำแบบนี้ แต่แม่ผมทำให้ผมเห็นว่าทำดีไม่เห็นต้องอายใคร ใครไม่เห็นเรารู้ก็พอ แม่ผมต้องช่วยพ่อประหยัดรายจ่ายด้วยการทำแกงขายวันละสองสามหม้อ ผลพลอยได้ก็คือสมาชิกในบ้านมีข้าวและแกงกินทุกวันแน่นอน แม่ขายขนม ห่อหมก ข้าวเหนียวมะม่วง ฯลฯ ทุกอย่างจบลงด้วยระยะเวลาหนึ่ง เมื่อเรา”เจ๊ง”มากพอแล้ว แต่ทุก ๆ กิจกรรมที่แม่ทำนั้น ลูก ๆ ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายไปกับเหตุการณ์นั้น การทำงานหนัก ทำสิ่งดี ๆ ไม่เอาปรียบใคร และ ไม่คดโกงคนอื่น อยู่แบบไม่มีอะไรมาก แต่ก็ไม่ถึงกับขาด นั่นแหละครับสิ่งดี ๆ ที่ผมได้เรียนรู้มา และ ทุกวันนี้ชีวิตผมก็มีความสุขดีกับเรื่องแบบนี้ เด็กสมัยนี้ไม่มีคนไหนเคยเห็นเรื่องแบบนี้แล้วครับ พ่อแม่ดูแลให้ยันมากรอกใบสมัครเข้าทำงาน (ผมเห็นมากับตา) ถ้าทำได้คืออยากสัมภาษณ์งานแทนลูก เพื่อบอกกับทุกคนว่าลูกชั้นทำอะไรได้บ้าง!

ไปนอกเรื่องไปซะไกล แต่คนแก่ก็มักเป็นอย่างนี้ครับ มีความสุขไปกับเรื่องเก่า ๆ ที่มันจะไม่มีทางกลับมาอีก ชอบของขม ชมความสาว เล่าความหลัง พวกเราหลาย ๆ คนยังมีครอบครัวเล็ก ๆ กันอยู่ให้เวลากับเขานะครับ ให้เวลา และ ทำสิ่งดี ๆ ให้เขา “เห็น” และนำไปทำตามอย่างเรา เรากำลังสร้างมนุษย์ครับ จงภูมิใจเถิด…. พรุ่งนี้ 16 ม.ค. วันครูนะครับ การมีสำนึกกตัญญูกตเวทิจาต่อครูผู้สั่งสอนเรามาตั้งแต่เด็ก ทั้งครูคนแรก คือ พ่อแม่ และ ครูต่าง ๆ อีกหลายคน การที่เราได้เป็นผู้เป็นคนกันมาทุกวันนี้ ไม่ใช่โชคช่วยหรือหมาป่าคาบไปเลี้ยงนะครับ บุญคุณที่ท่านเหล่านั้นได้สละเวลาความรู้ความสามารถให้กับเรานั้นมันมากมายมหาศาลเหลือคณานับนัก

 

ขอให้ทุกคนรู้สึกถึงการมีส่วนร่วมกับความสำเร็จของบริษัทฯในครั้งนี้ และ ก้าวไปพร้อม ๆ กับบริษัทฯในการมุ่งไปสู่ความสำเร็จในอนาคตต่อไปครับ

สวัสดีครับ

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s