ไปญี่ปุ่น…เตรียมตัว

04.01.2011 เริ่มบันทึกการเดินทางไปแดนบูชิโด..

หลังจากเลื่อนแล้ว เลื่อนอีกมาหลายตลบ สุดท้ายก็เหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนการเดินทาง

แป๊วออกตั๋ว e-ticket ของการบินไทยมาให้

กุชชี่ (เพื่อนแป๊ว) ออกจดหมายมารับรองว่าเค้าเชิญเราไปบ้านเค้าจริง ๆ

วันพฤหัสฯสุดท้ายก็ได้ฤกษ์ไปขอวีซ่า

สะดวกขึ้นมากเดี๋ยวนี้ เพราะสถานกงศุลเปิดให้บริการได้ตามไปรษณีย์หัวเมืองใหญ่ ๆ หกที่

เช่น ภูเก็ต เชียงใหม่ รวมถึง ศรีราชา และ ระยองด้วย

ปรกติใช้เวลาสองสามสัปดาห์ก็สามารถไปรับเอกสารได้

แต่เนื่องจากไฟลนตูดขนาดนี้ เลยต้องเล่นลัดโดยการส่งเอกสาร EMS ไปให้แป๊วรับให้ทีสีลม

ซึ่งได้วีซ่าเอาวันพุธก่อนบินฉิวเฉียด…

แป๊วค่อนข้างสบายกว่า เพราะมีประวัติเดินทางไปกลับมาแล้วหลายรอบ

ผ่านสบาย…

แต่เรามีแต่ความว่างเปล่า เพราะไม่เคยไปไหน แถมสังขารก็ไม่ให้อีก

เค้าอาจจะคิดว่า ไปนี่จะฟอร์มไปขอทานแล้วเป็นโรบินฮู้ดในญี่ปุ่นหรือเปล่าก็ไม่รู้..

เอกสารที่ต้องเตรียม

  1. รูปสองนิ้ว สองรูป (ถ่ายวันนั้น สด ๆ ซิง ๆ )
  2. ทะเบียนบ้าน
  3. หนังสือเชิญ(จากเพื่อนญี่ปุ่น)
  4. พาสปอร์ต
  5. หนังสือรับรองการทำงาน ว่ามีรายได้พออยู่พอกินมีหลักแหล่ง และ ไม่คิดจะไปทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น
  6. เอกสารฟอร์มของเค้า ประมาณแบบสอบถาม

พอไปถึงที่ไปรษณีย์ ก็ง่ายมาก มีโตะตั้งรับอยู่แล้ว

เจ้าหน้าที่รับรองอย่างดี เช็คเอกสาร แล้วรวบรวมใส่ซอง EMS ส่งไปสถานกงศุล

เราก็ออก EMS อีกซองนึงส่งต้นขั้วให้แป๊วรับแทน

ทั้งหมดใช้เวลาไม่เกินยี่สิบนาที สะดวกมาก

ค่าใช้จ่ายประมาณพันกว่า ๆ บวกค่าธรรมเนียมประมาณอีกห้าร้อย

ถ้าวีซ่าไม่ผ่าน ส่วนแรกคืนให้ ส่วนสองยึดสถานเดียว

พอเสร็จวีซ่าก็ต้องมาเตรียมเรื่องสังขารอีก เพราะอาจจะเน่าที่ ต.ม.ได้ ถ้าเครื่องจับโลหะ มันเตือน

รวมทั้งหยูกยาที่ต้องเตรียมเอาไปอีกพะเรอเกวียน

ดีไม่ดี แม่งนึกว่ายาเสพติดจะยุ่ง..

ว่าแล้วก็ต้องไปเอาเอกสารที่โรงพยาบาลพระรามเก้า

รับรองว่าไอ้นี่มีเหล็กในตัวจริง ๆ

รวมทั้งมีอาการจิตอ่อน ๆ โดยให้กินยา นี้ ๆๆๆ อยู่

ได้มาครบทั้งสามหมอ เก็บเอกสารไว้ในที่พร้อมแสดงทันทีเมื่อโดนขอ…

ท้ายสุดวันสุดท้ายก่อนการเดินทางต้องแพ็คของ

พยายามนึกว่าต้องเอาไรไปบ้างก็นึกไม่ออก

เอามากองรวมกันก็มีแต่ ยาสระผม แปรงสีฟัน กางเกงใน และ ยา

เสื้อยืดสองสามตัว กางเกงขาสั้น (ไม่รู้เอาไปทำไม ไม่ได้ใช้เลย)

เสื้อกันหนาวไม่มี (แป๊วหาให้ ตอนหลังเพิ่งรู้ว่า ถ้าไม่เอาไปคงตายที่นั่น)

ฉวีฯหาชุดลองจอห์นมาให้สองชุด (คือได้ชุดแนบเนื้อ ทั้งเสื้อและกางเกง) ใส่แทนชั้นในไปเลย

ไอ้นี่ก็มีคุณาปโยชน์มาก หากไม่มีคงเน่า

ท้ายสุด กางเกงนอนขายาว ฉวีฯก็หามาให้อีก เอาไปให้ยันช่องเช็คอิน !!

เรียกว่าเส้นยาแดงผ่าแปด

เอาถุงเท้า (แบบทำงาน)ไปด้วย โคตรบาง

รวมทั้งรองเท้าผ้าใบที่มีรู ๆ เพราะมีคู่เดียว

พอไปโน่นลมเข้าโคตรเย็น… สมน้ำหน้า

มีคนบอกให้เตรียมพารา และ ยาแก้แพ้ไปด้วย

แต่ไม่ได้เอาไป เพราะคิดว่าคงไม่ป่วยไปมากกว่านี้อีก

เตรียมตัวกันเสร็จ ทุ่มนึง ….

ต้องไปสนามบินประมาณ สองทุ่มครึ่ง..

เฉียดฉิว…สมกับเป็นแพลนนิ่งจริง ๆ..

(ยังมีต่อ)

จบ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s