ช่วงเวลาที่ไม่อยากจำ…

05.10.2010 ในที่สุดวันนี้ ก็มาถึงจนได้

หลังจากยักแย่ยักยันกันมานาน… สุดท้ายก็ต้องมาถึงวันนี้

ไม่เคยเจอะเจอการที่คน ๆ นึงจะยึดติด และ บูชากับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง

เอาวัฒนธรรมและ วิธีการประพฤติตัวแปลก ๆ มาใช้

หลบเลี่ยงการเจรจา ถามไปไม่ตอบ ใช้ยุทธการป่าล้อมเมือง ซุบซิบ และ ส่งข้อมูลที่ผิด ๆ ไปเรื่อยๆ

จนมาถึงวันนี้ ความอดทนถึงขีดสุดซะที หลังจากได้รับการปฏิเสธอย่างชัดเจนที่จะไม่ทำตามวิธีและงานที่มอบหมายไป

จนเรื่องต้องไปที่ฝ่ายบุคคล กำหนดประเด็นให้ไป ถึงกรอบที่จะคุยกันคือ

1.    เพิกเฉย ละเลยคำสั่งของผู้บังคับบัญชาโดยตรง

2.    ปฏิเสธงานที่ต้องปฏิบัติ และ ไม่มีอาการใด ๆ ที่แสดงให้เห็นว่าจะปฏิบัติ

3.    ปฏิบัติงานล่าช้า หรือ เจตนาบ่ายเบี่ยงหน้าที่ ซึ่งก่อผลเสียหาย งานคั่งค้างมากมายขาดการติดตาม

4.    ย่อหย่อนประสิทธิภาพ ในการทำงาน งานจัดซื้อมีหน้าที่ ต้องเลือกสรร และค้นหา ตลอดจนมุ่งแสวงหาผลดีที่สุดแก่บริษัท จัดหา แนะนำ เจราจา และ ต่อรอง บนเงื่อนไขประโยชน์สูงสุดของบริษัท

5.    ขาดการเคารพยำเกรง เชื่อฟัง และ ปฏิบัติตามแนวทางที่ผู้บังคับบัญชากำหนด แต่กลับปฏิบัติงานด้วยวิธีการ และ การทำงานที่ตัวเองเลือกเอง

6.    ไม่ตอบสนอง กระตือรือร้น และ ติดตามงานที่ได้รับมอบหมาย พร้อมทั้งการายงานความคืบหน้าของงาน

7.    ผิดวิสัย ของผู้บังคับบัญชา และ ผู้ใต้บัคับบัญชาตามสายงาน สร้างวัฒนธรรมเลียนแบบ และ ส่งผลต่อทัศนคติของพนักงานอื่น ๆ

เวลามาถึงบ่ายสองโมงครึ่ง ตามกฏบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ต้องมีพยานไปนั่งด้วยอีกคน

การเจรจาเริ่มขึ้น  หลักฐานในมือมากมาย (นั่นแสดงว่ามีการรั่วไหลของข่าวไปแล้ว มีการเตรียมข้อมูลมา)

ไม่จำเป็นต้องพูดในรายละเอียดกัน ถามกันคำเดียว เราจะทำงานกันได้มั๊ย

ผู้จัดการคือ ผู้รับทั้ง”ผิด” และ “ชอบ” ดังนั้น “ต้อง”ทำตามที่บอก ให้ถามได้ แย้งได้

แต่ถ้าเงียบ แล้วไม่ทำ ไม่อยากทำ ต้องหลบไป คนอื่นพร้อมทำมีเยอะแยะ

คุยกันอยู่ในเรื่องเดียว คือ จะไม่ยอมหาผู้ขายเจ้าใหม่…

ยังยืนยัน นั่งยัน และ นอนยัน ว่ามันดีอยู่แล้ว

เหตุผลของเราคือ ก็ไม่ได้ว่าอะไร การออกไปหาสิ่งใหม่ ๆ ถ้าไม่ดีกว่า เราก็ไม่เอา

แต่ถ้าดีกว่าก็น่าลอง โจทย์ใหญ่จากมือที่มองไม่เห็นคือ จะต้องลดค่าใช้จ่ายลงให้ได้

นี่คือ วิธีแรก ที่”ต้อง”ลงมือทำ ไม่ใช่บ้าบอ เพ้อระบบ บ้า ๆ บอ ๆ กระดากปาก พูดไปได้

ไม่มีอะไรสักอย่าง ทั้งระบบ สมอง และ ความคิด

ข้อสรุปหลังจากผ่านไปสองชั่วโมงคือ ยังจะทำงานต่อไป (แม้จะไม่เต็มใจนัก)

ดังนั้น ต้องมาใกล้ชิดกัน มากขึ้น

เหาะเหิรลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ซะ แล้วมาเป็นกินรีเดินดิน

ถอดปีก ถอดชฎาให้หมด แล้วดูซิว่าการใช้ชีวิตธรรมดานั้น จะทำอะไรบ้าง

เล่นลิ้นมาก ก็ต้องตัดลิ้น ไอ้พวกหัวหมอ ค้าความ เจอมามากแล้ว

รักทางนี้ ออกไปเป็นทนายเลยจะรุ่ง

รู้ว่ามีขบวนการหนุนหลังอย่างกระชั้นชิด พวกนุ่งผ้าถุง แห่ผู้หญิงออกหน้า

รอกันต่อไป ว่าภาคสองจะเป็นอย่างไร….

วันนี้ มันแค่เริ่มเอาไม้ไปเขี่ยรังมดแดง..

ถ้าต้องพ่ายกันก็ดี กรูอยากได้ห้าซอง…จะได้ไป ๆ ซะที ดินแดนกินรีสีรุ้งพวกนี้

จบ

Advertisements

2 responses to “ช่วงเวลาที่ไม่อยากจำ…

  1. ~หนักใจแทนอ่ะ.. 😦

  2. ไม่ต้องมีคำบรรยาย ใด ๆ ซักคำ……

    ความจริงจะชนะทุกสิ่ง คั๊บผ๊ม..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s