เราจะไม่พรากจากกัน…กรูรักเมริง (จบแล้ว)

 

28.08.2010 หนึ่งเดือนครึ่งจากเรื่องราวครั้งก่อน เรามีกันและกัน ฝรั่งเรียก hand in hand…

มีความพยายามอย่างมากจากนั้น เพื่อผ่าตัดแยกแฝดอินจันออกจากกัน แต่ยากยิ่ง

เพราะไม่มีอะไรที่ทำให้ไอ้ขวัญ กะ อีเรียมต้องพรากกัน

พ่อกำนัน ก็ถึงกับถอดใจ

แต่แล้ว เหมือนพล็อตเรื่องน้ำเน่าของทุ่งแสนแสบ…

ไอ้หนุ่มกรุงเทพฯ มาพรากอีเรียมไป….

หอบผ้าหอบผ่อน ตีปีกดี๊ด๊า…เพื่อจุติไปเกิดใหม่ที่ชอบ ที่ชอบ…

ทิ้งไอ้ขวัญให้อยู่เดียวดาย…กับควาย(?) หนึ่งตัวที่ทุ่งจุกเสม็ด…

เรียมเอ๊ย เรียม…เอ็งทำไมทำกับข้า…

เอ็งอยู่ไหน ไอ้ขวัญมันอกจะแตก ตรอมใจแทบจะสลายร่าง…

เอ็งจำไอ้ขวัญที่คอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว ให้เอ็งไม่ได้แล้วเหรอ

หาก ฟ้าสวรรค์มีตา…จงบันดาลให้เอ็งเห็นว่าไอ้ขวัญที่เอ็งทิ้งไปมันอยู่อย่างไร…

เอ็งอย่าใจร้ายไส้ระกำ….

รีบมา…รีบกลับมา…

มา…และ มารับไอ้ขวัญไปอยู่ด้วยเลย…

เมืองบางกอกของเอ็ง สวรรค์บนดินที่เอ็งเฝ้าชมเชย…

จะได้ถึงกาลวิบัติเร็วขึ้น..

สาธุ…

จาก ควายทุ่งจุกเสม็ด….

 


07.07.2010 บันทึกไว้วันเลขสวย 7 7

กูรูมนตรี เคยบอกว่า มีหัวหน้างานบางประเภทชอบพกลูกน้อง คือ พี่ไปดูหนูไปด้วย พี่ไม่อยู่กรูไม่เกี่ยว ประมาณนั้น ฟังทีแรกไม่อยากจะเชื่อ แต่มาพบพานเรื่องจริงไม่น่าจริงเข้าเมื่อสัปดาห์ก่อน เลยต้องเชื่อสนิทโดยมิต้องมีข้อโต้แย้ง….

พนักงานคนหนึ่งลาหยุด สามวันรวด การลาหยุดนั้นเป็นเรื่องปรกติ ถ้าไม่ใช่การลาเพื่อหลีกภัย (ชวนยังหลีกภัย….คุณเป็นใครไม่หลีกจ๋าน…) เนื่องจากงานที่สะสมเอาไว้ใกล้ถึงจุดแตกดับของสสารโลก…. แก้ไขด้วยการหลีกภัยซะตามวันที่สามารถทำได้…

หัวหน้าก็ต้องอนุมัติให้ตามโดยดี…. การขาดลูกน้องไปคนหนึ่ง ทำให้หัวหน้าถึงกับไข้ขึ้น หนาว ๆ ร้อน ๆ สะบัดร้อนหนาวไปทั้งสรรพางค์กาย พาลป่วยไปด้วยซะงั้น.. ว่าแล้วหัวหน้าลูกน้องก็หายไปเป็นเวลาสามวันเต็ม ๆ

วันหนึ่งผ่าน วันสองผ่าน จนถึงวันสาม งานที่คั่งค้างไว้ก็ถูกละลายออกไปด้วยเงื่อนไขของเวลา และ การร่วมมือของทีมงานกลุ่มหนึ่ง ซึ่งไม่ได้รู้เรื่องราวรัยด้วยเลย … เราคาดว่าการทำงานให้ลุล่วงไปครั้งนี้ คงจะได้รับการติดค้างคาใจกันไปของทีมงานที่มาร่วม แต่เอาน่าผู้ที่ต้องรับผิดชอบ(ตัวจริง) คงจะรู้สึกเป็นบุญเป็นคุณกับเพื่อน ๆ บ้าง….

 

วันเวลาผ่านไป… วันจันทร์มาถึง..

ทุกคนมาทำงานตามปรกติ งานก็เหมือนเดิม คนก็คนเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เราคิดในใจ ว่า กรูเดินผ่านอุโมงค์เวลามารึเปล่าวะ เหมือนอาทิตย์ที่แล้วครือความฝัน ที่คนไทยทั้งหมดไปบอลโลก พอตื่น ทุกอย่างเหมือนเดิม และ คงเดิม…. งงงงงงงงงง (ง งูไม่พอ)

มานั่งคิดว่านี่คือเรื่องเข้าคอนเซ็ปต์ คนที่ทำงานดี งานเก่ง นายเก่ง พอจะมาเป็นหัวหน้า กลับมาตกม้าตกควายตายซะนี่ มันเพราะอะไรล่ะ  ทำไมก็รู้ทั้งรู้ว่า หัวหน้าคือคนที่เอาผลงานของคนอื่นมาเป็นของตัว ใช่นะ แต่มันตกไปอย่าง เอาผลงานลูกน้องไป ต้องเอาความรับ”ผิด” และ “ชอบ” มาพร้อม ๆ กัน ไอ้ชนิด เด๋วพี่รับหน้า น้องรับตีน นี่น่าจะหมดยุคไปแล้ว แต่อย่างว่า เรายังหลงยุคกัน พวกเค้ายังอยู่…

ต่อจากนี้ ก็ต้องไปพร้อมกัน กินด้วยกัน ขี้เยี่ยวพร้อมกัน เอ็งลาข้าหยุด เอ็งพูดข้าเสริม เอ็งเติมข้าทิ่ม เอ็งชิ่งข้าถอย เอ็งหงอยข้าซ้ำ  เอ็งช้ำข้าโขยก เอ็งโยกข้าหนี เอ็งรี่ข้ารอ เอ็งหงอข้าแหย่ เอ็งแย่ข้าขย่ม…. วนไปวนมาประมาณนี้ เราจะไม่พรากจากกัน….

 

คำถาม….ใครต้องปรับปรุง ลูกน้อง ลูกพี่ …หรือ …แก๊สโซฮอล์…

Advertisements

2 responses to “เราจะไม่พรากจากกัน…กรูรักเมริง (จบแล้ว)

  1. คำตอบคือ ตัวของเราเอง อยากได้ก็ทำ ไม่อยากก็เฉยไว้ เพราะสุดท้่ายที่จะสั่งเราได้คงมีแต่ตัวเรา ใครจะมาสั่งเราได้

  2. คนจ่ายเงินเดือนงัยซ้ง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s