วันสุดท้าย ที่ต้องจากลากัน

เมื่อเช้าไปร่วม toolbox meeting กับทีมงานคอนสตรัคชัน วันนี้จะมีการลดกำลังคน (ใช้ศัพท์เท่ห์ เหมือน ศอฉ.) ลงประมาณอีกสี่สิบคน  เลยต้องขอกล่าวอะไรนิดหน่อย

มาทำเป็นบันทึกไว้ เผื่อว่า วันข้างหน้า กลับมาอ่านเอง จะได้รู้ว่า มันเป็นอย่างที่คิดไม๊ หรือ ว่า มันดีขึ้น
ได้พูดไปถึงสภาพของงานที่ยังไม่มีมา ฝากให้ทุกคนนำเอาสรรพวิชาที่มี ทั้งที่มีมาก่อน และ ทั้งที่เรียนรู้จากที่นี่ ไปสร้างงานสร้างความเจริญให้กับที่อื่น ๆ
มีข้อคิดไว้ว่า เมื่อก่อน คลัฟเป็นคนนำตลาดงานก่อสร้างโมดูล เมื่อครั้งไปร่วมทำยาร์ดยูนิไทน (ซียูอีแอล ในปัจจุบัน) ชื่อเสียงของคนงานที่ผ่านงานโมดูลดี สามารถเข้าทำงานที่อื่นได้ง่าย เพราะมีคนงานไม่มากที่จะมีประสบการณ์แบบนั้น

พอล่วงมาถึงยุคที่คลัฟมาร่วมกับชิโนฯ ทำงานโมดูลที่นี่ ก็สามารถทำงานให้ลุล่วงลงไปได้ด้วยดี ชื่อเสียง ทั้งงาน และ คนงานก็เพิ่มขึ้น
แต่หลังจากนั้นไม่นาน พอพูดถึงคนคลัฟ ผลตอบรับที่ได้ เปลี่ยนไป สรุปรวมได้สองแบบ

หนึ่ง คนคลัฟ ไม่สู้งาน
สอง คนคลัฟ ไม่มีความสามารถจริง ๆ

สำหรับข้อที่ว่าไม่สู้งานนั้น ก็เพราะว่า หลายครั้งที่คนคลัฟร่วมงานที่อื่น แล้วเมื่อคลัฟมีงานเข้ามาอีกครั้ง คนเหล่านั้นก็จะละทิ้งงานที่นั่นทันที เพื่อกลับมา(อีกครั้ง) มองได้สองแง่ คือ ทุกคนอยากอยู่ที่นี่ หรือ สอง เราทำงานกับที่อื่นไม่ได้จริง ๆ
สังเกตมั๊ยว่า คนซียู หรือ นิปปอนออกมาทำงานกับเรา ทุกคนว่าเค้าทำงานดี เก่ง… ดูคล่องแคล่ว และ รู้งาน สามารถอยู่กับเราได้เรื่อย ๆ
กลับกัน คนของเรา ไปอยู่กับเขา ส่วนมากเงอะงะ หรือ ฝืน ๆ ไม่มีความสุข ไม่นานก็ออก หรือ …กลับมานี่อีก..
มุมมองของเราคือ เค้าทำงานมาก ในเวลาหนึ่ง ๆ คือ มีงานตอลดเวลา ถึงแม้เงินเดือนและผลตอบแทนจะมากกว่า แต่เทียบกันปอนด์ต่อปอนด์แล้ว เค้าทำงานมากกว่า เค้าเรียนรู้มากกว่า และต้องทำให้ดี เร็ว และ สำเร็จ…ไอเดีย และ วิธีการใหม่ ๆ เกิดตรงนั้น เมื่อคนที่ผ่านงานแบบนั้นมาอยู่กับเราที่ทั้งปีมีงานเดียว ก็คือ "ขนม" สำหรับเค้า

เมื่อคนเราไปล่ะ เคยแต่ งานไม่ต้องรีบ ใช้วิธีเมื่อสามปีที่แล้ว รอระบบ รอคน งานคนอื่น ฯลฯ พอทำไปนาน ๆ ก็ท้อ ไม่ไหว…แล้วก็บ๊าย บาย…
เปรียบง่าย ๆ คือ เอาฉันทนาไปทำงานโรงงานรถยนต์นั่นเอง…

อันนี้ ก็ลามไปข้อที่สอง คือ หรือว่าคนคลัฟ ไม่มีความสามารถจริง ๆ
ไม่ใช่หรอก เรามีโอกาส มีความรู้มากมายมหาศาล มีประสบการณ์ของผู้รู้ให้มากมาย แต่ "ทัศนคติ" อันเดียว ที่ทำให้ทุกอย่างมูนวอร์คถอยหลังได้ แบบไมเคิล แจ๊คสัน
"ทำไมต้องทำเร็ว ๆ ล่ะ นี่ก็ดีแล้ว" "นี่ไม่ใช่งานเรา ไม่ต้องทำ.." "ทำเร็ว ไม่ได้โอทีนะ…" "ว่างนักเหรอ จะไปอบรมอ่ะ " "งานเพิ่ม เงินล่ะ…" เหล่านี้คือทัศนคติ มันถูกสร้างขึ้นมาเรื่อย ๆ เหมือนตัวเพรียงที่เกาะไปตามลำเรือ มากขึ้น ๆ แล้วก็ทำให้เรือนั้นจมลงได้ ….
 
ของแบบนี้ ไม่ต้องมานั่งด่าบริษัท เพราะเค้าเอาเงินมาโปรย เค้าต้องการกำไร หมดกำไร เค้าก็ไป…. ทิ้งพวกเราไว้นั่งตาปริบ ๆ ไปที่ไหน พอบอกว่า มาจากที่… ครับ… เค้าก็บอกว่า ป้ายหน้าเลย…
เราจะรอให้ถึงวันนั้นเหรอ ต้องเริ่มที่ตัวเอง….
พูดไปประมาณนั้น ทั้งหมดเงียบ ไม่ใช่ไม่ฟัง แต่คงเพราะเมื่อย……

ต้องเริ่มที่ตัวเรา…
สวัสดี
Advertisements

3 responses to “วันสุดท้าย ที่ต้องจากลากัน

  1. มาซะแนวเครียดเลย พูดแบบนี้แล้วลูกน้องจะคิดงัยดีเนี่ย

  2. มีอีกเรื่องที่ไม่ได้เล่าไว้ คือ บอกเค้าไปว่าถ้าเลือกได้ ระหว่างเงินดี กับ หัวหน้าดี…ให้เลือกหัวหน้าดีไว้ก่อนหัวหน้าดี ลูกน้องทำรัยก็ดูดี…ฮ่า ๆๆๆๆ

  3. เหมือน อคีลิส เรื่อง ทรอยรบเพื่อกรีก ไม่ใช่รบเพื่อหัวหน้า…ไปหาดูซะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s