รำลึกถึงอดีต ตอน สอง

(ต่อจากตอนที่แล้ว…) ความเดิม..ละอ่อนน้อยโดนเอามาปล่อยปากน้ำ เพื่อกลับบ้านตอนสามทุ่ม…
กลับบ้าน อย่างงุนงง
สมัยนั้น ยังไม่มีคราบไคล้ของโลกย์… ยังมุ่งหน้ากลับบ้าน
นอนคิด….กรูจะไปดีมั๊ยวะ
สุดท้าย เอาวะ …ลองดู จะรู้สักตั้ง
เก็บเสื้อผ้า ใส่กระเป๋า วางแผนว่าจะไปงัยดี คือที่บ้านสอนไว้ดี ไปรถเมล์ไม่ถูกเลย
สุดท้าย ให้พี่ชายขับรถไปนัดเจอกับคนรถบริษัท แถววัดเสมียนนารี (จำไม่ได้ว่าทำไมคนรถมาที่นั่น)…
ร่ำลา พ่อแม่ ให้เรียบร้อย เป็นครั้งที่สองที่ต้องระเหเร่ร่อน (ครั้งแรก ไป ม.ช. ติดไว้ก่อน จะเล่าทีหลัง)
พ่อ แม่ บอกว่า ไปเหอะ ถ้าดีก็ไม่ต้องกลับมา (เปลืองข้าว น้อง ๆ มีอีกสองคน…) Sick
 
กระโดดนั่งรถปิคอัพ ไปบางปู …รายงานตัวอีกครั้ง..กับ ป๋าแจ๊ค
ลูกพี่ มาทัก แล้วบอกว่า เราเตรียมที่พักไว้ให้แล้ว เด๋วให้คนพาไปตอนเย็น
วาดฝัน…คงจะพาไปเลี้ยงรับ แล้วพี่เค้าพาเราไปส่งเอง…
 
เย็นมากแล้ว..คิดในใจ พี่เค้าไม่หิวเหรอวะ..ไม่เห็นชวนไปซะที
นั่งคุยไปมา มองอีกที อ้าว หายไปแล้ว…
ถามป๋าแจ๊ค ป๋าครับ พี่…เค้าไปไหนแล้วครับ
ป๋า "โอ๊ย..นายช่างเค้าไปแล้ว.."
กรู …"อ้าว.. แล้วที่พักผมล่ะ"
ป๋า "ไม่ต้องห่วง เด๋วให้ไอ้….(คนขับรถ) พาไป ให้มันพาไปซื้อเครื่องนอนด้วยนะ"
กรู "แล้วที่ห้องไม่มีเหรอครับ"
ป๋า "ไม่มีอ่ะ เป็นห้องโล่ง ๆ นายช่างอยู่กันได้สบาย ๆ " ครือ สบาย เพราะแม่งโคตรโล่ง…
กรู "ครับ ๆ ป๋า…"
 
กล้องตัดมาที่ตลาดนัด ได้ที่นอนยางพารามาอันนึง แข็งประมาณนอนบนยางรถยนต์นั่นแหละ
ผ้าหุ้มเป็นลายโดราเอมอน มีหมอนเน่า ๆ ใบเล็ก ๆ ให้อันนึง
เราก็ถามว่า "เอ่อ จะต้องซักสักหน่อยไม๊…"
คนรถ (พูดให้ดูดี) "ไม่ต้องครับ นอนไปเลย.."
 
กลับมาที่ห้องประมาณสามสี่ทุ่ม เข้าห้อง กระเป๋าใบเดียว..
ปูไอ้ที่นอนนั่นพรืดดด… อาบน้ำ แขวนผ้าผ่อนแบบห้องคนงาน ตาม หัวตะปูเก่า ๆ ห้อย ๆ ไปก่อน
เสื้อไม่ต้องใส่วะ พัดลมไม่มี แม่งร้อน…
นอนก่ายหน้าผาก…
"บ้านกรูก็ลำบากนะ แต่ที่นี่มันวังเวงว่ะ…"
ลืมบอกว่า เพื่อนตั้ว ไม่นอนค้าง เพราะบ้านอยู่เอกมัย มันไป กลับ..
 
นอนรำพึงชะตาตัวเองไปสักพัก…เสียงสารพัดก็มาเข้าหู..
เสียงละคร..บางห้องก็กินเหล้า
บางห้องทำกิจกรรมเสียงแปลก ๆ เหมือนกินน้ำพริกกัน….
รู้สึกได้อารมณ์ของคอนโดสังกะสีมั่ก ๆ
 
ผลอยหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้…
ตื่นมาเช้า (มาก ๆ ) เพราะ จะมีรถมารับนายช่างแต่ไก่โห่ (เป็นธรรมดา ใครมาทีหลัง มึงต้องลำบากกว่าเพื่อน..)
เข้าไปอาบน้ำ…ชะงักนิดส์นึง
เฮ้ย … ทำไมกรูมี tattoo วะ ??
ไปมาตอนไหน…
tattoo ลาย โดราเอม่อนแสยะยิ้ม รอบตัวและต้นแขน..
ไอ้ผ้าปูแม่งสีตก และ เหนียวเป็นยางๆ
รู้สึกตัวเองเป็นแท่นพิมพ์ไทยรัฐ…คือ หมึกเปื้อนเหนียวไปหมด…
ล้างตัว ขัดสีฉวีวรรณ
เอี่ยมแล้ว ก็ไปยืนรอรถ (ขาดแต่ปิ่นโต จะได้อารมณ์มาก..)
 
คิดกับตัวเอง… "นี่เหรอวะ วิศวกร…"
 
(มีต่อ)
 
Advertisements

2 responses to “รำลึกถึงอดีต ตอน สอง

  1. เหตุการณ์นี้มันช่วงปี 2535 ป่าวววจ้ะ

  2. ตอนปีแรกที่เธอจะคิดมีสามีอ่ะ..ปีเดียวกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s